مومن
مؤمن
کاظم احمدزاده
"مؤمن" اسم فاعل از واژۀ ايمان و از مادّۀ امن است "اَمْن" عبارت است از آرامش و رفعِ ترس و نگراني، و ايمان عبارت است از خود يا دیگري را در امنيت و آرامش قرار دادن. پس مؤمن يعني مطمئِنّ، آمَنَ باللهِ؛ يعني براي او اطمينان و آرامش نسبت به خداي متعال حاصل شد.[1]
واژۀ "آمن" اگر با «ل» متعدّي شود به معناي تصديق است و اگر با «ياء» متعدّي شود به معناي اصطلاحي خواهد بود.
«...يُؤْمِنُ بِاللّهِ وَ يُؤْمِنُ لِلْمُؤْمِنِينَ...» (توبه/61)
«...پيامبر به خدا ايمان دارد و مؤمنان را تصديق ميكند...»[2]
در اصطلاح قرآني[3] مؤمن به كسي گفته ميشود كه خدا، فرشتگان، فرستادگان الهي، كتابهاي آسماني و روز قيامت (آخرت) و غيب را پذيرفته باشد قرآن كريم ميفرمايد:
«آمَنَ الرَّسُولُ بِمَا أُنزِلَ إِلَيْهِ مِن رَّبِّهِ وَ الْمُؤْمِنُونَ كُلٌّ آمَنَ بِاللّهِ وَ مَلآئِكَتِهِ وَ كُتُبِهِ و َرُسُلِهِ...» (بقره/285)
«پيامبر، به آنچه از سوي پروردگارش بر او نازل شده، ايمان آورده است (و او، به تمام سخنان خود، كاملاً مؤمن ميباشد.) و همۀ مؤمنان (نيز)، به خدا و فرشتگان او و كتابها و فرستادگانش ايمان آوردهاند...»
همچنين ميفرمايد:
«الَّذِينَ يُؤْمِنُونَ بِالْغَيْبِ...» (بقره/3)
«كساني كه به غيب [آنچه از حس پوشيده و پنهان است] ايمان ميآوررند.»...
به ادامه ی مطلب مراجعه کنید